Էրդողանը` որպես արաբներին հաշտեցնող. դա անգամ ծիծաղելի էլ չէ

PanARMENIAN.Net - Որպեսզի նախագահական քարոզարշավն հարաբերականորեն հանգիստ ընթանա, վարչապետը պետք է աշխատանքից հեռացնի ԱԳ նախարար Ահմեդ Դավութօղլուին, ով իր քայլերով բացի վնասից, ոչինչ չի տալիս Թուրքիային: Թուրքիայի ԱԳՆ ամբողջ քաղաքականությունը վերջին ժամանակներս ուղղված էր ոչ թե հարևաններիր հետ հարաբերությունների կարգավորմանը, այլ առճակատմանը, ինչպես բազմից գրել ենք: Իսկ հիմա Էրդողանը հանկարծ հանդես է գալիս որպես արաբների հաշտեցնող, ինչն արդեն իսկ անհեթեթություն է: Իսլամական համակարծությունը լավ է, սակայն մինչև որոշակի ժամանակահատված: Օսմանյան կայսրության փլուզումից հետո չափազանց կարճ ժամանակ է անցել, որպեսզի արաբները մոռանան իրենց հողերի շրջափակումը և թուրքերի ատելությունը արաբական տարբեր ցեղերի նկատմամբ: Ահա թե ինչ է գրում սիրիական պետական SANA գործակալությունը Էրդողանի մասին. «Սա նոր սուլթան է, ով տառապում է մեծամտությամբ, օգտագործում Օսմանյան կայսրության ժամանակահատվածի հնացած արտահայտություններ: Հենց Օսմանյան կայսրության դեմ ապստամբեցին արաբները: Նա ջանում է ջնջել արաբների հիշողությունը, ովքեր ժամանակին վերջնականապես ոչնչացրեց օսմանիզմը: Նա, կարծես թե մոռացել է, որ Դամասկոսը, Հալեպը, Ռակկան և Սիրիայի տարածքում գտնվող այլ քաղաքներ մերժել են իր նախապապերին: Այսօր այդ նույն քաղաքները մերժում են շրջափակման ենթարկողների սեունդներին և ետ են մղում նրանց վարձկաններին, որոնց Էրդողանն ուղարկում է սիրիական ժողովրդի մեջ մահ սերմանելու համար: Էրդողանը, ով խոսում է ազատության և անկախության մասին, փաստացի, Արևմուտքի ձեռքում սրածայր նիզակ է, որով վերջինս փորձում է պառակտել ու քաոս տարածել ամբողջ տարածաշրջանում հօգուտ նրանց, ովքեր գրավել են բոլոր մահեմդականների համար սրբազան համարվող Ալ-Ակսա մզկիթը, որը կառուցվել է այն վայրում, որտեղից Մուհամմեդ մարգարեն երկինք է բարձրացել: Ընդ որում, Էրդողանը հանգիստ է նայում նրան, թե ինչպես են իսրայելցիները «սևացնում» Մարգարեին և դրա դեմ ոչինչ չի անում»:

Թուրքիայի` «Բռնապետ Ասադի դեմ պայքարին» մասնակցելու մասին շատ բաներ են գրվել: Անկարան բացահայտորեն ֆինանսավորում է սիրիական ընդդիմության գրոհայիններին, ուսուցանում է նրանց ճամբարներում, որոնք ստեղծվել են, իբրև թե, փախստականների համար, թուրքական տարածքով Սիրիա է ուղարկում «Ալ-Քաիդայի» և այլ ծայրահեղական խմբավորումների անդամների:

Նկատենք, որ թուրքական ընդդիմությունը հստակորեն հայտարարել է Էրդողանին, որ նրա` Օսմանյան կայսրությաքն վերստեղծման մասին երազանքները ոչ միայն անիրականանալի են, այլև վտանգ են ներկայացնում Թուրքիայի և ամբողջ տարածաշրջանի համար: Սակայն թուրք վարչապետը կարծես թե կորցրել է իրականաության զգացումը և նրա ելույթները, եթե դրանք նախատեսված են երկրի ներսում ազդեցություն գործելու և էժանագին պոպուլիզմի համար, շատ նման են ավանտյուրայի: Եգիպտոսի ներկայիս նախագահ Մուհամմեդ Մուրսիին` որպես իր համախոհ ընտրելով` Էրդողանը փորձում է սկսել օսմանիզմի ծնունդը Եգիպտոսում: Ճիշտ է, նրա համար կարևորը Սիրիան է, սակայն հազիվ թե դա ստացվի: Մուրսին ևս չգիտի` ինչպես վարվել Սիրիայի հետ. մերժել ռազմական միջամտությունը, թե մասնակցել Ասադին պաշտոնանկ անելու գործընթացին, եթե դա հնարավոր լինի: Սակայն Մուրսին արդեն իսկ աջակցում է Թուրքիային և Ծոցի վահաբբիստական միապետություններին, որոնք սատարում են ահաբեկիչներին ` մարդու իրավունքների և ազատությունների պաշտպանության պատրակով: Իսկ առհասարակ, ինչ-որ բան այն չէ. «Մահմեդական եղբայրների» ծայրահեղականներն ու մարդու իրավունքները ոչ մի կերպ չեն կապվում ժողովրդավարության հետ… Սակայն այդպես է ցանանում ԱՄՆ-ն, որը գումար է տրամադրում, հետևաբար, Մուրսին և մյուսները կխոսեն ժողովրդավարության մասին: Պետդեպարտամենտը վերջին 3 տրիների ընթացքում «փառավորվել է» իր մերձավորարևելյան քաղաքականությամբ, որը ոչ մի լավ բանի չի հանգեցրել ինչպես տարածաշրջանի, այնպես էլ ԱՄՆ-ի համար: Քրիստոֆեր Սթիվենսին Լիբիայի դեսպանի պաշտոնում նշանակելը և Բենգազիում նրա սպանությունը ցույց տվեցին, թե որքանով Պետդեպարտամենտը չի հասկանում արաբական երկրներում տիրող իրավիճակը: Եվ սա միայն սկիզբն է: Ասադն ընդդիմանալու է մինչև վերջին զինվորը: ԻսկԹուրքիան կամ ստիպված է լինինելու Սիրիայի հարցում զբաղեցնել չեզոք դիրք կամ էլ պարզապես կործանվելու է և այդ հարցում նրան օգնելու են քրդերը: