Քանի դեռ Սիրիայում բորբոքվում է քաղաքացիական պատերազմը, Իրանի և Արևմուտքի միջև հակամարտությունը շարունակվում է, սակայն արդեն այլ նոտաներով: Մշտական հանդիպումներն ու խորհրդակցությունները, իհարկե, չեն լուծի իրանական միջուկային խնդիրը, սկայան հնարավորությունների սահմաններում կհետաձգի Իսրայելի ռազմական ծրագրերը, որոնք օր օրի ավելի ու ավելի ակնհայտ են դառնում:

«Արաբական գարունը» աստիճանաբար վերափոխվում է «քրդական գարնան»: Այսպես, համենայն դեպս, կարելի է բնորոշել վերջին ժամանակներս ավելի հաճախակի դարձած Սիրիայում և, որոշ չափով Իրանում բնակվող միացյալ քրդական ժողովդրի բախումները թուրքական կանոնավոր բանակի հետ:Քրդերն ակնհայտորեն զգացել են, որ Մերձավոր Արևելքում տիրող խառնաշփոթը կարող է նրանց օգնել ստեղծել անկախ Քրտստանը և այդ կերպ վերահսկել նավթի հոսքը ոչ միայն Իրաքից, այլ նաև Սիրիայից:

Բաքուն խաղում է կրակի հետ` սրբորեն հավատալով, որ եթե բացահայտորեն հանդես գա Իրանի դեմ, Արևմուտքը կաջակցի Իլհամ Ալիևին և, ով իմանա, գուցե աչք փակի Ադրբեջանում`«տարածաշրջանի ամենահանդուրժողական և ժողովրդական երկրում», տիրող իրավական ամենաթողության վրա: Վերջին ժամանակներս, Ադրբեջանում ԱՄՆ նորանշանակ դեսպան Ռիչարդ Մորնինգսթարի համաձայնությամբ, որի հիմնական գործունեությունը Կասպյան տարածաշրջանում ամերիկյան հետաքրքրությունների պաշտպանությունն է, Ադրբեջանն իրեն հռչակել է ԱՄՆ ռազմավարական դաշնակից:

Թուրքիան փորձում է գնալով ավելի ակտիվորեն խաղալ իր դերը Մերձավոր Արևելքում և արտահայտում է մտքեր, որոնք ուշադիր դիտարկելիս, եթե ոչ վտանգավոր են, ապա մտահոգիչ: Բոլոր ուղղություններով արտաքին քաղաքականության ձախողումը ստիպում է Անկարային փնտրել «նեոօսմանիզմի» իրացման նոր ուղիներ, ինչն առաջին հերթին ենթադրում է խալիֆայության հաստատում և կոչման վերականգնում. «Սուլթան (անունը) խան` Օսմանների Տան տիրակալ, սուլթանների սուլթան, խաների խան, ուղղահավտների առաջնորդ և Տիեզերքի Տիրակալ մարգարեի ժառանգ, սուրբ քաղաքներ Մեքքայի, Մեդինայի և Երուսաղեմի պաշտպան և այլն, և այլն»:

Իսլամիստական ֆունդամենտալիզմի դեմքը գնալով ավելի ու ավելի տհաճ, եթե չասենք սարսափելի, է դառնում: Վերջին բանը, որ արել են, Թիմբուքտուի հին դամբարանների ոչնչացումն է: Ինչպես գրում է BBC-ն, «Անսար Դին» խմբավորման իսլամիստ-գրոհայինները պատրաստ են ոչնչացնել բոլոր այն հուշարձանները, որոնք շարիաթի նորմերը խախտող կհամարվեն: Գրոհայինները քանդել են Ջինգերբեր հայտնի մզկիթի 2 գերեզմաններ, հաղորդում են տեղի բնակիչները:

Վրաստանի արտաքին քաղաքականությունը հիմնված է երեք կետերի վրա. ինչ կասի ԱՄՆ-ն, ինչպես կդրսևորեն իրենց Ադրբեջանն ու Թուրքիան, հակառուսական ելույթներ: Ընդ որում, ինչ վերաբերում է վերջիններին, ապա երբեմն թվում է, թե դրանք ոչ այնքան արտահայտում են վրացական հասարակության իրական վիճակը, որքան Սահակաշվիլիի անձնական անբարյացկամությունը 2008թ օգոստոսի խայտառակության նկատմամբ:

«Ծեր աղվեսը` Վրաստանի նախկին նախագահ Էդուարդ Շևարդնաձեն, արել է հերթական սենսացիոն հայտարարությունը, ճիշտ է, մի փոքր ուշացած: «Ասավալ դասավալի» պարբերականին տված հարցազրույցում նա հայտարարել է, որ իր «ամենամեծ մեղքը ժողովրդի և երկրի առջև իշխանությունը Միխայիլ Սահակաշվիլիին փոխանցելն է»: «Այն ժամանակ ես այլ ընտրություն չունեի, բացի վաղաժամ հրաժարականից, սակայն ես պատրաստ եմ հազար անգամ ապաշխարել և ներողություն խնդրել Վրաստանի ժողովրդից, որ իշխանությունը փոխանցել եմ Միխայիլ Սահակաշվիլիին: Ես խոստովանում եմ սխալս և ներողություն խնդրում ժողովրդից»,-ընդգծել է նա: Շևարդնաձեի խոստովանությունը, մեծ հաշվով, ոչ մի նշանակություն չունի, ինչպես նաև իր ներողություն խնդրելը: Զղջումը լավ է, երբ տեղին է, այլ ոչ թե 10 տարի անց, որոնց ընթացքում Վրաստանը վերածվել է ԱՄՆ տիրապետության տակ գտնվող խամաճիկային պետության, և կոռուպցիայի դեմ պայքարի Սահակաշվիլիի բոլոր նվաճումները և օրենքի հաստատումը ոչ այլ ինչ են, քան օճառի պղպջակ: Փոլ Կրեյգ Ռոբերտսը Վրաստանի մասին Foreign Policy-ում գրում է. «Վրաստանի նախագահը, Սև և Կասպից ծովերի միջև տեղակայված երկրները, Վաշինգտոնի խամաճիկն են: Վերջերս նա հայտարարել էր, որ ամեն ինչ ըստ գրաֆիկի է ընթանում, որպեսզի նախկին խորհրդային Վրաստանը 2014-ին դառնա ՆԱՏՕ-ի անդամ:

Ռուս-թուրքական հարաբերությունները վերջին ժամանակներս լուրջ վտանգի են ենթարկվում. պատճառը Սիրիան և Իրանն են: Գլխավորն, իհարկե, Սիրիան է, որի հետ են կապված ածխաջրածնի տեղափոխման գրեթե բոլոր տարածաշրջանային նախագծերը: Դեպի Եվրոպա գազի և նավթի իրական տեղափոխողը հենց Սիրիան է, այլ ոչ թե Թուրքիան, որի արտաքին քաղաքականությունը անիմաստ վազվզուք է հիշեցնում:

Ժնևում Սիրիայի իրավիճակի վերաբերյալ հանդիպումը, ինչպես և սպասելի էր, անարդյունք է ավարտվել: Ոչ ոք չի ցանկացել իր վրա վերցնել Բաշար Ալ-Ասադի հեռանալու պատասխանատվությունը. այս դրույթն առհասարակ չի հիշատակվել: Ընդդիմությունը, բնականաբար, դժգոհ է մնացել, քանի որ վերջինիս գլխավոր պահանջը Սիրիայի նախագահի անհապաղ հեռացումն ու իշխանության փոխանցումն է այն նույն ընդդիմությանը, որը մինչ այժմ «փառաբանվել» է ահաբեկչություններով և քրիստոնեաների ու շիաների հալածանքներով:

Պատահեց սպասելին. Ֆրանսուա Օլլանդը որոշեց, որ Թուրքիայի հետ հարաբերություններն ավելի կարևոր են հայկական հարցից: Ֆրանսիայի ԱԳ նախարար Լորան Ֆաբիուսը իր թուրք գործընկեր Ահմեդ Դավութօղլուի հետ հանդիպման ընթացքում հայտարարել է. «1915թ իրադարձությունների վերաբերյալ մենք նույնպիսի դիրքորոշում չենք ցուցաբերելու, ինչպես որ նախկին նախագահ Նիկոլյա Սարկոզիի ղեկավարության օրոք էր»: