Այնպես է ստացվել, որ Թուրքիան մեկ բան է ասում, այլ բան է անում, սակայն միշտ ելնում է սեփական շահերից, երբեք ուշադրություն չդարձնելով նույնիսկ իր ռազմավարական դաշնակիցների` ԱՄՆ-ի ու Իսրայելի վրա: Ի դեպ, ավելի տեղին կլիներ այդ երկրներն անվանել «այսպես կոչված ռազմավարական դաշնակիցներ», քանի որ Անկարայի վարքագիծը նրանց հանդեպ դուրս է գալիս նույնիսկ հասարակական համագործակցության շրջանակներից: Թուրքիան գործընկերների վրա ճնշում գործադրելու նպատակով շատ հարմար թիրախ է ընտրել` 1915-1923թթ. Հայոց ցեղասպանությունը: