2009թ. երեք ամսվա ընթացքում աշխարհում շատ բան փոխվեց եւ առաջին հերթին այդ փոփոխությունների համար մենք պարտական ենք ԱՄՆ նախագահ Բարակ Օբամային: Նախագահի պաշտոնում Գուանտանամոյի բանտը փակելու մասին նրա առաջին որոշումը աշխարհին թույլ տվեց հասկանալ, որ Վաշինգտոնում հայտնվել է իր խոստումները կատարող մարդ: Օբամայի բոլոր հետագա քայլերը դեռեւս ապացուցում են դա` սկսած Իրաքից զորքերի դուրսբերումից եւ վերջացրած Աֆղանստանում ռազմավարության վերանայմամբ:

Համաշխարհային ֆինանսական ճգնաժամի ազդեցությունը ընդհանրապես Հայաստանի տնտեսության եւ քաղաքացիների սոցիալական վիճակի վրա արդեն զգալի է, հատկապես, բնակչության զբաղվածության հարցում: Այսօր արդեն աշխատանքի տեղավորման մի շարք առաջատար գործակալություններ արդեն սկսել են ահազանգել. աճող պահանջարկին զուգընթաց աշխատանքային շուկայում նկատվում է առաջարկի գրեթե կրկնակի կրճատում:

2008թ. դարձավ Հարավային Կովկասի վերաձեւման տարի: Հարավային Օսեթիայի դեմ Վրաստանի սանձազերծած «հնգօրյա պատերազմից» հետո պարզ դարձավ, որ տարածաշրջանում նոր բաժանարար գծեր են նախանշվում: Հավանաբար, ինքն էլ չցանկանալով դա, Վրաստանի նախագահը «թագավորական» նվեր մատուցեց ՌԴ-ին, որը վաղուց էր հարմար առիթի սպասում ԱՄՆ-ից ռեվանշ վերցնելու համար` Կովկասի հակամարտությունների հանգուցալուծման մեջ չափազանց խորը ներթափանցման համար: Արդյունքում ավելի մեծ խառնաշփոթ ստացվեց, որտեղ նույնիսկ «ամենահմուտ» պետությունները չկարողացան որեւէ բան որսալ: