Վերջին ամիսներին Հայաստանի ներքաղաքական կյանքի ամենագլխավոր թեման գործող իշխանությունների և Հայ ազգային կոնգրեսի միջև քաղաքական երկխոսությունն է: Միաժամանակ, լսելով հայ քաղաքական գործիչների և փորձագետների հայտարարություններն այդ չարաբաստիկ երկխոսության մասին, երբմեն տպավորություն է ստեղծվում, որ հետևում ես Շեքսպիրի ողբերգություններից մեկին: Մեկ իշխանությունների և ՀԱԿ ներկայացուցիչների համլետյան ապրումները` «լինի, թե չլինի» Հայաստանում քաղաքական երկխոսություն, մեկ «Ժառանգության» և այլ ընդդիմադիր կուսակցությունների հասցեին մեղադրանքներ այդ երկխոսության հանդեպ Օթելլոյի խանդի մեջ, իսկ երբեմն էլ նախազգուշացումներ ՀԱԿ առաջնորդ Լևոն Տեր-Պետրոսյանին, որ նրան այդ նույն երկխոսության արդյունքում սպասվում է Լիր արքայի ճակատագիրը:

Վերջերս բանավեճ է ծավալվել իմ ու Երևանի մամուլի ակումբի նախագահի միջև: Ձեր ուշադրությանն եմ առաջարկում իմ արձագանքը ԵՄԱ-ի նախագահ Բորիս Նավասարդյանի վերջին հայտարարությանը: Ես, իհարկե, սպասում էի, որ Երեւանի մամուլի ակումբի /ԵՄԱ/ նախագահ Բորիս Նավասարդյանը կպատասխանի իմ` մայիսի 10-ին հրապարակված «Տեղեկատվական վեճերի «միապետություն»» սյունակին: Սակայն, խոստովանեմ, ինձ համար անակնկալ էր պարոն Նավասարդյանի պատասխանի ոճը:

Հայաստանի մշակույթի նախարարության ենթակայության տակ այսօր գործում է երեք կառույց, որոնք զբաղվում են Հայաստանում հուշարձանների պահպանությամբ: Նրանց աշխատանքի բնույթը պրակտիկորեն չի տարբերվում: Բոլոր երեք կառույցներն էլ «պահպանում են» ՀՀ տարածքում գտնվող հուշարձանները: Ըստ ՀՀ օրենքի, այդ կառույցների կողմից պահպանվում են միայն այն հուշարձանները, որոնք գտնվում են ՀՀ պատմության և մշակույթի անշարժ հուշարձանների պահպանության պետական ցուցակում: Այսինքն, եթե որևէ արձան չի մտնում այդ ցուցակի մեջ, ապա այն չի կոչվում հուշարձան և չի վերահսկվում նրանց կողմից: