Այնպես ստացվեց, որ 2009թ. մենք մուտք գործեցինք հերթական իսրայելա-պաղեստինյան պատերազմով: 2008թ. դեկտեմբերի 27-ին սկսված եւ մինչ օրս շարունակվող «Ձուլած արճիճ» գործողությունն արդեն խլել է հազարավոր պաղեստինցիների կյանքը: Միամտություն կլիներ դրա մասին դատել Իսրայելում կայանալիք ընտրությունների կամ էլ Իրանի կողմից հրեական պետությանը ենթադրվող սպառնալիքի տեսակետից: Գազայի ռազմական գործողությունը, կարելի է ասել, կանխորոշվեց այն պահին, երբ սկսվեց հրեական բնակչության տեղահանումը: Եթե ավելացնենք նաեւ Գազայում մնացած հրեական բնակավայրերի հանդեպ չդադարող գնդակոծությունները ՀԱՄԱՍ շարժման կողմից, ապա կարելի է վստահ ասել, որ ո'չ Իսրայելի վարչապետը, ով էլ որ նա լինի, ո'չ էլ ԱԳՆ ղեկավարը չէին կարող փոխել հասունացող իրադարձությունները:

2008թ. դարձավ Հարավային Կովկասի վերաձեւման տարի: Հարավային Օսեթիայի դեմ Վրաստանի սանձազերծած «հնգօրյա պատերազմից» հետո պարզ դարձավ, որ տարածաշրջանում նոր բաժանարար գծեր են նախանշվում: Հավանաբար, ինքն էլ չցանկանալով դա, Վրաստանի նախագահը «թագավորական» նվեր մատուցեց ՌԴ-ին, որը վաղուց էր հարմար առիթի սպասում ԱՄՆ-ից ռեվանշ վերցնելու համար` Կովկասի հակամարտությունների հանգուցալուծման մեջ չափազանց խորը ներթափանցման համար: Արդյունքում ավելի մեծ խառնաշփոթ ստացվեց, որտեղ նույնիսկ «ամենահմուտ» պետությունները չկարողացան որեւէ բան որսալ: