Գոհար Կարապետյանը ապրում է Այվազովսկու փողոցի հ.8 հասցեին կից կիսաքանդ շինությունում, դստեր՝ Ադանա Կարապետյանի (ծնված 19.11.1998) հետ: Աղջկան տեսնել թույլ չի տալիս ու ոչ միայն.Ադանան դպրոց էլ չի գնում: Գոհարի և նրա դստեր կացարանի 4 կողմը անպետք իրեր ու հագուստներ են թափված, այդ կացարանը նկարագրելն այնքան էլ հեշտ չէ, ուստի փորձեցինք գոնե լուսանկարել: Թույլ չտվեց: Հոդվածին կցված նկարը արված է հեռվից:

PanARMENIAN.Net-ը ևս մի նախագիծ է սկսում` «Երբ չի գալիս սեպտեմբերի 1-ը»: Նոր ու տարբեր հերոսներ, պատմություններ: Նրանք լրատվականների նյուզմեյքերները չեն ու նրանց մասին ոչ մի տեղ չեք կարդացել: Անահիտը, Արեգն ու Գոռը, նրանց բախտակիցներն ուղղակի երեխաներ են ու պատանիներ, որ դպրոց չեն գնում, չեն գնացել, չեն գնալու: Ինչուների ամենահուզիչ ու մտահոգիչ պատասխանները՝ մարդկային պարզ պատմություններում՝ չպարտավորեցնելու, բայց հետևությունների համար: Դպրոցի սեպտեմբերի 1, դասարան, 45 րոպե, դասարանցիներ ու դասղեկ, դասամիջոց, ստուգողական, սեղանին խզբզել, դասից «թռնել», բուֆետ, վերջին զանգ: Իսկ գիտե՞ք՝ քանի երեխա կա Հայաստանում, որ այս հիշողությունները չի ունենա:Ու նրանց հետ զրուցելիս պարզվում է, որ սա նվազագույն կորուստն է:

Արդեն 20 տարի է մայիսի 9-ը հայերի համար եռատոն է՝ Շուշիի ազատագրման օրը, Արցախի Պաշտպանության բանակի օրը, և, իհարկե, Հայրենական Մեծ պատերազմում Հաղթանակի օրն է: Այս տարի մայիսի 9-ին ողջ աշխարհը կնշի Հաղթանակի 68-րդ տարեդարձը: Խորհրդային բանակի շարքերում Հայերնական Մեծ պատերազմին մասնակցել է շուրջ 500 հազար հայ Հայաստանից: Թե որքան հայ մասնակիցներ են եղել Սփյուռքից, մինչ օրս ստույգ հայտնի չէ: Հայաստանը մեծ կորուստներ կրեց այդ պատերազմում, ռազմաճակատից չվերադարձավ յուրաքանչյուր երկրորդը՝ ընդհանուր առմամբ շուրջ 300 հազար մարդ:

Սիրիահայ ծնողներին հուզող խնդիրներից մեկն իրենց երեխաների ուսումն է, որը կիսատ էր մնացել Հայաստան տեղափոխվելու պատճառով: Ներկայումս այս խնդիրը կարելի է լուծված համարել, քանի որ արդեն մոտ վեց ամիս է Հայաստանում բացվել է «Կիլիկեան» դպրոցը, որտեղ նրանք սովորում են: Ներկայումս դպրոցն ունի 1-9-րդ դասաարններում սովորող մոտ 300 աշակերտ: Ուսուցումն այստեղ անցկավցում է սիրիական ծրագրով: